می خواهم خواب اقاقیا ها را بمیرم.
خیالگونه،
در نسیمی كوتاه
كه به تردید می گذرد
خواب اقاقیاها را
بمیرم.
***
می خواهم نفس سنگین اطلسی ها را پرواز گیرم.
در باغچه های تابستان،
خیس و گرم
به نخستین ساعت عصر
نفس اطلسی ها را
پرواز گیرم.
***
حتی اگر
زنبق ِ كبود ِ كارد
بر سینه ام
گل دهد-
می خواهم خواب اقاقیا را بمیرم
در آخرین فرصت گل،
و عبور سنگین اطلسی ها باشم
بر تالار ارسی
در ساعت هفت عصر
اگر داغ رسم شقایق نبود
اگر دفتر خاطرات طراوت
پر از رد پای دقایق نبود
اگر ذهن آیینه خالی نبود
اگر عادت عابران بی خیالی نبود
اگر گوش سنگین این کوچه ها
فقط یک نفس می توانست
طنین عبوری نسیمانه را
به خاطر سپارد
اگر آسمان میتوانست یکریز
شبی چشمهای درشت تو را جای شبنم ببارد
اگر رد پای نگاه تو را
باد و باران
از این کوچه ها آب و جارو نمی کرد
اگر قلک کودکی لحظه ها را پس انداز می کرد
اگر آسمان سفره هفت رنگ دلش را
برای کسی باز می کرد
و میشد به رسم امانت
گلی را به دست زمین بسپریم
و از آسمان پس بگیریم
اگر خاک کافر نبود
و روی حقیقت نمی ریخت
اگر ساعت آسمان دور باطل نمی زد
اگر کوه ها کر نبودند
اگر آب ها تر نبودند
اگر باد می ایستاد
اگر حرف های دلم بی اگر بود
اگر فرصت چشم من بیشتر بود
اگر می توانستم از خاک
یک دسته لبخند پر پر بچینم
تو را می توانستم ای دور
از دور
یک بار دیگر ببینم!
قیصر امین پور
Photo By Sina.Nedaei
مسجد وکیل
هنوز آسمان از انعكاس هلهه ي ستايش ما ......
كه بي ادعا تركسانيم
سنگين است
اين اتشبازي بي دريغ
چراغان حرمت كيست ؟
ليكن خداي را
با من بگو كجاشد آن قصر پر نگار به آئين
كه كنون مرا
زندان زنده بيزاري است
هر صبح و شام ام
در ويرانه هايش
به رگبار نفرت مي بندند
كجايي تو
كه ام من
و جغرافياي ما كجاست!
شاملو
نه... برو درنا! اینجا جای تو نیست. همین که ما را خوشحال کردی، برای ما کافی است. برو به زندگیات ادامه بده. اینجا درنای خوب، درنای مرده است! درنایی که فقط اسمش در کتابها آمده و چندتایی عکسش اینجا و آنجا چاپ شده و نمونههای خشک شدهاش را موزهها نگه میدارند. اینجا درنا خوب است، چون خوشمزه است!
ما اینجا همه چیز را نابود میکنیم برای رفاه، رودخانه را خشک میکنیم تا آن طرفتر ماهی پرورش بدهیم، جنگل را میتراشیم تا از شیروانیهای رنگارنگ ویلاها لذت ببریم، حیوانات را میکشیم تا چند سال بعد از روسها چندتایی بگیریم!
نه! برو درنا، ما آرزوهایی داریم که تو نمیتوانی آن را برآورده کنی. بگذار با یادت خوش باشیم...
بقیه در ادامه مطلب . . .
واژههاي محبت آميز برايم ارزش کلکسيوني دارند. کم اند و نايابند و غير تکراري. در خرج کردنشان وسواس دارم. خسيسام. آدمهايي که آنقدر در بخشش واژهها دست و دلبازند برايم قابل اعتماد نيستند. هميشه فکر ميکنم کسي که آبکش ابراز احساسات مهربانانهاش انقدر پر از سوراخهاي گشاد است لابد به وقت دعوا هم از بذل احساسات تنداش دريغ نميکند . ______________________ 